411 papers
Dit onderzoek identificeert GPNMB als een cruciale biomarker en therapeutisch doelwit die de resistentie tegen CDK4/6-remmers bij ER-positieve borstkanker aandrijft en de progressie van tumoren versnelt.
Door ruimtelijke single-cell profiling van 671 glioblastoma-stalen te analyseren, identificeren de auteurs vijf unieke tumor-ecosysteem-trajecten die de klinische uitkomst voorspellen en een nieuwe basis vormen voor prognostische stratificatie en therapeutische begeleiding.
Deze studie onthult dat de co-evolutie van versterkte KRAS-signalerende tumorcellen en LILRB4-hoge macrofagen de terugkeer van pancreaskanker aandrijft, waarbij een dubbele aanpak van deze as een veelbelovende therapeutische strategie biedt.
Deze studie toont aan dat het doelbewust destabiliseren van de proteostase in kankercellen door het wegnemen van HSF1 leidt tot een catastrofale eiwitongelijkheid en amyloïdogenese, waardoor tumoronderdrukkende celdood wordt geïnduceerd en een nieuw therapeutisch concept voor maligniteiten wordt gevestigd.
Deze studie toont aan dat een geengineerde subtilisin-protease (RASp) specifiek de actieve KRAS G12C in MIA PaCa-2 kankercellen afbreekt, wat leidt tot een afname van MEK-ERK-signaleren en een selectieve, massale celdood die aanzienlijk groter is dan in niet-afhankelijke controlecellen.
Dit onderzoek toont aan dat verzadiging van de leverklaring een centrale rol speelt in het verklaren van verhoogde cfDNA-concentraties en verkorting van fragmenten bij kanker, waardoor deze fragmentomische patronen eerder worden gezien als systemische gevolgen van klaringdynamiek dan uitsluitend als indicatoren van tumorlast.
Deze studie toont aan dat het mogelijk is om functionele organoïden uit kwaadaardige pleuravloeistof te genereren die de tumorkenmerken nabootsen en heterogene chemotherapiegevoeligheden vertonen, wat hen tot waardevolle platforms maakt voor gepersonaliseerde therapiekeuze bij gevorderde thoracale maligniteiten.
Dit onderzoek gebruikt single-cell transcriptomics om specifieke combinatietherapieën te identificeren die carboplatine-resistentie bij hooggradig serous ovariumcarcinoom overwinnen, wat resulteert in een getransformeerd behandelkader dat effectief bleek in patiënt-afgeleide organoïden en xenograft-modellen.
Deze studie toont aan dat canonieke NF-κB-signalering de oncogeniteit van RAS-mutaties in B-cel leukemie beperkt door de cel naar een rijpere BCR-positieve staat te duwen, wat resulteert in een functionele incompatibiliteit die de overleving van deze kankercellen belemmert.
Deze studie toont aan dat het inactiveren van oncogenen weliswaar tumorgroei aanvankelijk remt door senescentie te induceren, maar dat deze senescente cellen via een pro-inflammatoir secretieprofiel en micro-omgevingsveranderingen juist de weg effenen voor een agressieve tumorrelaps.
De auteurs presenteren een microfluïdisch platform (MPO) in 384-wells-formaat dat patient-derived organoids (PDO's) mogelijk maakt voor high-throughput, multi-parameter fenotypische en 'omics'-profielering, wat zowel de klinische behandelingstests verbetert als nieuwe inzichten biedt in mechanismen van medicijnresistentie.
Deze studie toont aan dat de combinatie van palbociclib en crizotinib melanoomtumorgroei remt door senescentie en daaropvolgende immuunherkenning te induceren, ongeacht de BRAF/NRAS-mutatiestatus.
Dit onderzoek toont aan dat hoewel evolutionaire therapie voor metastaserend niet-kleincellig longkanker theoretisch de progressie kan vertragen, de klinische haalbaarheid sterk afhankelijk is van de frequentie van metingen en dat protocollen met één inbeddingsgrens robuuster zijn tegen meetfouten en afspraakvertragingen.
Dit onderzoek biedt een proteomisch landschap van B-cel maligniteiten en identificeert een specifiek MCL-eiwitsignatuur van tien eiwitten, waarvan er zeven niet op transcriptieniveau worden gedetecteerd, wat nieuwe kansen biedt voor gerichte therapieën.
Dit onderzoek toont aan dat verworven resistentie tegen PARP-remmers bij hooggradig sereus ovariumcarcinoom wordt gekenmerkt door een reproduceerbare ruimtelijke herstructurering van het tumormicro-omgeving, waarbij hypoxie, versterkte stromale compartimentalisatie en uitsluiting van effectore immuuncellen een cruciale rol spelen.
Dit onderzoek toont aan dat deoxysfingolipiden de cGAS-STING1-route activeren via mitochondriale stress, wat leidt tot versterkte antitumorale immuniteit en tumorremming bij darmkanker.
Dit onderzoek toont aan dat het doelgerichte remmen van het enzym ALC1 de therapeutische effectiviteit en veiligheid van PARP-remmers voor hooggradig sereus ovariumcarcinoom kan vergroten, zowel bij HR-deficiënte als bij CCNE1-geamplificeerde tumoren, terwijl het weinig effect heeft op gezonde cellen.
Deze studie identificeert een nieuw, bivalent bindingsgebied voor kleine moleculen op het MYC-eiwit dat wordt gevormd door de bHLH-domein en de geacetyleerde eMBII-regio, waardoor selectieve remming van oncogene MYC mogelijk wordt.
Dit onderzoek toont aan dat de combinatie van thermische ablatie met gefocuste ultrasound en CD40-agonisme een krachtige, in situ-vaccinatiestrategie vormt die bij muizen met verschillende vormen van borstkanker tot duurzame tumorregressie en immunologisch geheugen leidt door de samenwerking tussen CD4+ en CD8+ T-cellen te versterken.
Deze studie introduceert een multimodaal single-cell-framework dat gebruikmaakt van tijdsvertragingen tussen mRNA- en eiwitaccumulatie om overgangen in kankerceltoestanden te identificeren, waardoor een voorspellend gen-signatuur voor therapietrouw en overleving wordt onthuld die de moleculaire basis van kankerplasticiteit blootlegt.